(عکس: سایت مطبوعات فارس)

عکسها همچنان سفر می کنند و به دیدار مخاطب می آیند
شیراز- محمدحسین نیکوپور: ابراهیم حقیقی از برجسته ترین طراحان و گرافیست های اکنون ایران است که از 12 سالگی در عکاسخانه پدر عکاسی را فراگرفته است. اوکه از سال 1389 پیاپی نمایشگاه های عکس حاصل از سفرهای دوران دانشجویی در ایران برگزار کرده پس از برپایی کارگاه "عکاشی" برای دانشجویان رشته های نقاشی و علاقه مندان عکاسی در دانشگاه آزاد شیراز، 30 آذرماه به شیراز بازمی گردد تا نمایشگاه "سفر" را در حوزه هنری فارس برگزار کند. این هنرمند گرافیست در این گفت و گو از تفاوت عکاسی با هنر عکاسی، داستان "عکاشی" و نمایشگاه آینده خود روایت کرد.
رشد عکاسی هنری هنگامی بود که عکاسان توانستند از حرفه عکاسی جدا شوند
این گرافیست عکاس با تفاوت قایل شدن میان صنعت عکاسی و هنر عکاسی، گفت: همچنان که نقاشی با هنر نقاشی دوموضوع جداست عکاسی و هنر عکاسی هم در یک کالبد نمی گنجد.
حقیقی ابزار را وسیله ای برای کار عنوان کرد و افزود: فرقی نمی کند که با ابزار گذشته یا ابزار نوین کاری را بتراشیم مهم این است که مانند "میکل آنژ" بتوان اثری شگف انگیز آفرید. ابزار برای آفریدن هنری است، هیچیک از ابزارها هم ترجیحی به دیگری ندارد. مهم چگونگی کار با ابزار نوین است.
وی با اشاره به اینکه هنر رویداد دیگری است که جامعه تعاریف آنرا پیدا می کند، ادامه داد: گسترش عکاسی به جای خود ادامه می یابد اینجاست که تفاوتی نمی کند هنرمند عکاس با چه ابزاری کار کند. تفاوتی میان آنالوگ یا دیجیتال بودن ابزار عکاسی در آفریدن اثر هنری نیست. همواره این مثال را برای دانشجویانم زده ام که شاعر می تواند روی یک تکه کاغذ چروکیده هم با یک ته مداد بسراید اگر هم این را نداشت آنرا با صدایش ارایه کند. حتی اگر این را هم نداشت آنرا با گل روی دیوار ثبت کند. اصل قضیه این است که خلق اثر همراه با شاعرانگی باشد همچنانکه اگر در یک عکس رویداد عکاسانه صورت گرفته باشد آن عکس هنری است.
برای چهره نگار شیرازی ثبت وقایع جهان مهم بود
این طراح با اشاره کوتاهی به تاریخ عکاسی در ایران، اعلام کرد: برخلاف آنکه بسیاری معتقدند که حضور عکاسی پس از مدت کوتاهی که از اختراع آن می گذشت در ایران موجب رشد هنر عکاسی شد، من معتقدم رشد عکاسی هنری هنگامی بود که عکاسان توانستند از حرفه عکاسی فارغ شوند.
حقیقی به تلاش های زنده یاد میرزا حسن چهره نگار شیرازی در ثبت رویدادهای تاریخی هم اشاره کرد و گفت: برای این عکاس برجسته تاریخ ایران ثبت وقایع جهان مهم بود همچنانکه ثبت رویدادهای دنیا توسط "آلبر کان" بانکدار پارسی و عکاس سرشناس اروپایی از اینچنین بود. کاری که تمام تاریخ و روانشناسی بشر را می شود از آن استخراج کرد.
پدیدآورنده ی کتاب عکس "طبیعت بیجان1" با بیان اینکه رویداد هنری هنگامی در عکاسی رخ می دهد که یک عکس آغازگر تاثیرگذاری اجتماعی و حس انگیزی روی مخاطب باشد، افزود: اینجاست که آن عکس در حافظه تاریخی جامعه قرار می گیرد.
عکسها همچنان سفر می کنند و به دیدار مخاطب می آیند
حقیقی نمایشگاهی را که به شیراز آورده رهاورد ایرانگردی هایی عنوان کرد که از سال 48تا54 در دوران دانشجویی داشته است. او ادامه داد: این عکسها بخش نجات یافته نگاتیوهای دارای اتفاقی است که باید دوباره دیده شود.
وی گزینش آثار نمایشگاه "سفر" را حاصل مشارکت سه عکاس، یک معمار و ناشری هنری عنوان داشت و گفت: عکسهای نمایشگاه "سفر" نتیجه ی 5ستاره ایست که این هنرمندان به 24 عکس از بین 200 اثر دادند.
وی که در سال 89 این نمایشگاه را در گالری "دی" برپا کرد، افزود: آن عکسها همچنان دارند سفر می کنند و به دیدار مخاطب می آیند.
از تلقی دستکاری عکس واهمه داشتم
مولف کتاب "عکاشی" در پی برپایی کارگاهی با این عنوان را در دانشگاه آزاد شیراز، گفت: در سال72 که کتاب "چهره های یک" از شاعران و نویسندگان معاصر ایران چاپ شد و در ادامه جلد دوم آن توسط مریم زندی از نقاشان معاصر با طراحی من انجام گرفت برایم انگیزه ای شد که روی عکسهای هنرمندان نقاشی کنم، بنابرین با آغاز اتود کار که حدود یکسال و نیم به درازا کشید ابتدا جرأت نمایش آنرا نداشتم چون از تلقی دستکاری عکس واهمه داشتم ولی در ادامه با استقبال هنرمندان روبه رو شد.
حقیقی دلیل عدم ادامه پروژه عکاشی را بالارفتن شماره عینک خود عنوان داشت و افزود: افزون بر اینکه نقاشی کردن برایم سخت شده با وجود ابزاری مانند رایانه و نرم افزارهای اینچنینی ادامه این کار دیگر جاذبه ای نداشت.
وی اعلام کرد: با اینکه با تکنیک رایانه ای تعداد دیگری از آثار تلفیقی را برای چاپ در کتاب "عکاشی 2" کار کردم، اما با عدم استقبال سرمایه گذاری ناشر کتاب های هنری روبه رو شد.
مولف کتاب عکس "طبیعت بی جان2" که آماده ی چاپ است پیشنهاد کرد: از هنرمندان جوان می خواهم به استقبال پروژه "عکاشی" بیایند و با مشاهیر معاصر ایران این کار را ادامه دهند. استادان هنر هم به کشف دانشجویان علاقه مند به عکاسی همراه با نقاشی بپردازند.